zus 2018 1

Składki ZUS po wzroście wynagrodzeń w 2018r.

Od 1 stycznia 2018 r. wzrasta kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę dla pracowników zatrudnionych w pełnym, miesięcznym wymiarze czasu pracy. Zwiększy się też prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne. Wraz ze wzrostem poziomu tych wynagrodzeń określonej grupie ubezpieczonych podwyższone zostaną limity dotyczące podstaw wymiaru składek.

Składki ZUS po wzroście minimalnej płacy

W 2018 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wyniesie 2.100 zł. Jego kwota będzie więc wyższa o 100 zł w stosunku do wysokości obowiązującej w bieżącym roku, tj. 2.000 zł. Zwiększenie kwoty tego wynagrodzenia podwyższa podstawę wymiaru składek ZUS pracowników.

Składki za pracowników

W przyszłym roku za pracowników wynagradzanych na poziomie minimalnych stawek pracodawca opłacał będzie składki społeczne oraz na FP i na FGŚP od kwoty 2.100 zł. To powoduje, że większą także kwotę składek na te Fundusze będzie finansował (jako płatnik) z własnych środków. Analogicznie wyższe ich kwoty będą też finansowali sami pracownicy.

Podstawa wymiaru składek przedsiębiorców

Kwota minimalnej płacy określa najniższą podstawę wymiaru składek społecznych przedsiębiorcom korzystającym z ulgi w ich opłacie, o której mowa w art. 18a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Do końca tego roku minimalna jej wysokość dla tych osób wynosi 600 zł (30% z 2.000 zł). O ile przepisy dotyczące tej ulgi nie ulegną zmianie, to przedsiębiorcy z niej korzystający w 2018 r. będą opłacali składki społeczne od podstawy wymiaru nie niższej niż 630 zł (30% z 2.100 zł). W przyszłym więc roku przedsiębiorcy zapłacą w każdym miesiącu składki społeczne od podstawy wymiaru wyższej o 30 zł.

Osoby na urlopie wychowawczym

Poziom minimalnej płacy wpływa na naliczanie składek emerytalno-rentowych za niektóre osoby przebywające na urlopie wychowawczym. Podstawę ich wymiaru dla takich osób stanowi bowiem przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających urlop wychowawczy. Dla tej grupy osób ustawodawca wskazał jednak, że tak ustalona podstawa wymiaru składek nie może być m.in. niższa niż 75% kwoty minimalnego wynagrodzenia, a dla pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, z ustalonym miesięcznym wynagrodzeniem na poziomie minimalnym, nie może ona być niższa od kwoty minimalnej płacy.

Skoro od 1 stycznia 2018 r. minimalne wynagrodzenie wyniesie 2.100 zł, to najniższa podstawa wymiaru składek emerytalno-rentowych osób przebywających na urlopie wychowawczym nie może być w przyszłym roku niższa od kwoty 1.575 zł miesięcznie (2.100 zł × 75%) lub odpowiednio 2.100 zł – dla pełnoetatowego pracownika z pensją w kwocie minimalnej.

Składka na FP

Wyższa kwota minimalnego wynagrodzenia ma swoje odzwierciedlenie także w składce na FP. Ustala się ją bowiem od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek emerytalno-rentowych (bez stosowania jej rocznego ograniczenia), wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Jeżeli zatem w miesiącu oskładkowany przychód np. pracownika osiąga kwotę minimalnej płacy – wtedy istnieje obowiązek opłacania za niego składki na FP.

Prognozowane wynagrodzenie a limity w składkach ZUS

Od 1 stycznia 2018 r. wzrośnie też kwota prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego do wysokości 4.443 zł. Tak wynika z rządowego projektu ustawy budżetowej na rok 2018 (druk sejmowy nr 1876, który jest po I czytaniu na posiedzeniu Sejmu). Jeżeli na dalszym etapie prac legislacyjnych wysokość tego wynagrodzenia nie ulegnie zmianie, to będzie ono wyższe o 180 zł w stosunku do obecnej jego wysokości, tj. 4.263 zł. Kwota tego wynagrodzenia spowoduje wzrost niektórych limitów w podstawach wymiaru składek ZUS.

Składki emerytalno-rentowe

Prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne określa roczną granicę podstawy wymiaru składek emerytalno-rentowych osób podlegających tym ubezpieczeniom obowiązkowo oraz dobrowolnie (a także podstawy wymiaru składki na FEP). W danym roku kalendarzowym limit podstawy wymiaru tych składek nie może być wyższy od kwoty odpowiadającej 30-krotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy. W 2018 r. kwota tej granicy będzie więc wynosiła 133.290 zł (tj. 4.443 zł × 30). W 2017 r. wynosi ona 127.890 zł. W przyszłym roku roczny limit podstawy wymiaru tych składek będzie wyższy o 5.400 zł od obowiązującego w tym roku (133.290 zł – 127.890 zł).

Należy jednak zauważyć, że być może od przyszłego roku zniesiony zostanie próg podstawy wymiaru składek emerytalno-rentowych (i na FEP). Tak wynika z rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 1974).

Składki społeczne przedsiębiorców

Poziom prognozowanego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej wpływa także na wysokość podstawy wymiaru składek społecznych przedsiębiorców opłacających te składki na ogólnych zasadach. Dla takich osób minimalna podstawa wymiaru tych składek nie może być niższa niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalno-rentowych ogłoszonego na dany rok kalendarzowy.

Zatem tacy przedsiębiorcy będą musieli opłacać za siebie składki społeczne do ZUS w 2018 r. od kwoty nie niższej niż 2.665,80 zł (4.443 zł × 60%). W 2017 r. naliczają je od podstawy wymiaru nie niższej niż 2.557,80 zł (4.263 zł × 60%). W przyszłym roku podstawa wymiaru tych składek dla takich osób będzie wyższa o 108 zł.

Granica podstawy wymiaru składki chorobowej

Podstawa wymiaru składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe nie może przekraczać miesięcznie 250% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia. Wobec tego w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. limit podstawy wymiaru składki na to ubezpieczenie wynosić będzie miesięcznie 11.107,50 zł (tj. 4.443 zł × 250%). Do końca 2017 r. wynosi on 10.657,50 zł. W przyszłym roku próg tego limitu będzie zatem wyższy od obowiązującego w tym roku o 450 zł (11.107,50 zł – 10.657,50 zł).

Osoby przebywające na urlopie wychowawczym

Podstawę wymiaru składek emerytalno-rentowych dla osób przebywających na urlopie wychowawczym stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających urlop wychowawczy. Ustalona w taki sposób podstawa wymiaru tych składek dla tych osób nie może być jednak wyższa niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek emerytalno-rentowych. Od 1 stycznia 2018 r. maksymalna jej wysokość dla takich osób wyniesie 2.665,80 zł (60% z 4.443 zł).

Pracownicy oddelegowani do pracy za granicę

Przychód pracowników zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców, do których zastosowanie ma § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1949) w 2018 r. nie będzie mógł być niższy od kwoty 4.443 zł. W 2017 r. nie może on być niższy od kwoty 4.263 zł.

Podstawa prawna

Źródło:  Gofin.pl

Ustawa z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778)

szczep

Wydatki na szczepienia pracowników przeciw grypie

W celu zminimalizowania w okresie zimowym absencji chorobowej wśród pracowników postanowiliśmy sfinansować im ze środków obrotowych koszty szczepień ochronnych przeciwko grypie. Jak zaksięgować taki wydatek? Czy świadczenia w postaci szczepień należy opodatkować i oskładkować?

1. Skutki podatkowo-składkowe sfinansowania pracownikom szczepień przeciwko grypie
Wartość świadczenia w postaci szczepienia jako przychód ze stosunku pracy

Sfinansowanie przez pracodawcę szczepień chroniących pracowników przed grypą powoduje generalnie po stronie pracowników powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu. Wartość tego rodzaju nieodpłatnych świadczeń mieści się bowiem w definicji przychodów ze stosunku pracy, sformułowanej w art. 12 ust. 1 updof. Stosownie do tego przepisu, za przychód pracownika ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Wartość szczepień sfinansowanych pracownikowi przez pracodawcę ustala się w oparciu o art. 11 ust. 2a pkt 2 updof, który stanowi, że jeżeli przedmiotem nieodpłatnych świadczeń są usługi zakupione, wówczas wartość pieniężną tych świadczeń ustala się według cen zakupu. Jeżeli pracownik częściowo sfinansował wartość szczepienia, to jego przychodem jest różnica pomiędzy wartością omawianego świadczenia ustaloną w podany sposób a odpłatnością poniesioną przez pracownika.

Jednak nie wszystkie szczepienia ochronne będą podlegały opodatkowaniu. Niektóre przychody z tego tytułu mogą być bowiem zwolnione z podatku dochodowego na mocy art. 21 ust. 1 pkt 11 i 11a) updof. Na podstawie tych przepisów, wolne od podatku dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te świadczenia:

  • przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw,
  • wynikające z zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym ze względu na szczególne warunki i charakter pełnionej służby, przysługujące osobom pozostającym w stosunku służbowym, przyznane na podstawie odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.

Oznacza to, że jedynie w sytuacji, gdy pracodawca będzie zobowiązany – na podstawie obowiązujących przepisów – do przeprowadzenia szczepień ochronnych pracowników, gdyż przy wykonywaniu pracy są oni narażeni na działanie szkodliwych czynników biologicznych, otrzymanie takiego świadczenia nie spowoduje uzyskania przez nich przysporzenia majątkowego (por. interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 18 stycznia 2017 r., nr 0461-ITPB2.4511.853.2016.1.RS).

Jeśli natomiast obowiązek sfinansowania przez pracodawcę świadczeń w postaci szczepień ochronnych nie wynika z przepisów prawa, tzn. gdy pracodawca finansuje tego typu wydatek z własnej inicjatywy, to wartość tych świadczeń pracodawca powinien opodatkować. Ich wartość jest bowiem wówczas dla pracownika przychodem ze stosunku pracy, niekorzystającym ze zwolnień określonych w art. 21 ust. 1 pkt 11 i 11a) updof.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 16 lutego 2017 r., nr 1462-IPPB2.4511.768.2016.1.MG. W takiej sytuacji w miesiącu wykonania szczepienia ochronnego pracodawca ma obowiązek wartość szczepionki zsumować z pozostałymi przychodami z umowy o pracę danego pracownika i od sumy dochodów pobrać zaliczkę na podatek zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 32 updof.

Wartość świadczenia w postaci szczepienia w podstawie wymiaru składek
na ubezpieczenia społeczne

Wartość nieobowiązkowych szczepień, jako przychód ze stosunku pracy, podlega również uwzględnieniu w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne. Przychód z tego tytułu może być jednak wyłączony z oskładkowania na mocy § 2 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 2236 ze zm.). Jak wynika bowiem z tego przepisu, podstawy wymiaru składek nie stanowią m.in. korzyści materialne wynikające z układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania lub przepisów o wynagradzaniu, a polegające na uprawnieniu do zakupu po cenach niższych niż detaliczne niektórych artykułów, przedmiotów lub usług.

Jeżeli pracownik będzie ponosił częściową odpłatność np. za szczepienie przeciw grypie, a prawo do otrzymania tego świadczenia (w formie niepieniężnej) będzie wynikało z układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub przepisów o wynagradzaniu, to wartość takiego szczepienia nie będzie podlegała oskładkowaniu.

2. Ujęcie w księgach rachunkowych wydatków na szczepienia ochronne pracowników
Wydatki poniesione przez jednostkę na szczepienia ochronne pracowników przeciw grypie zalicza się do kosztów działalności operacyjnej. W księgach rachunkowych ujmuje się je na koncie 40-5 „Ubezpieczenia społeczne i inne świadczenia” lub odpowiednim koncie zespołu 5.

Podstawą ujęcia w księgach rachunkowych wydatków poniesionych na szczepienia pracowników jest faktura zakupu otrzymana od zakładu opieki zdrowotnej, którą można zaewidencjonować zapisem:

   1) wartość wykonanej usługi (kwota zobowiązania wobec zakładu
opieki zdrowotnej):
      – Wn konto 30 „Rozliczenie zakupu”,
– Ma konto 21 „Rozrachunki z dostawcami”,
   2) zaliczenie usługi w ciężar kosztów działalności operacyjnej:
      – Wn konto 40-5 „Ubezpieczenia społeczne i inne świadczenia”
lub konto zespołu 5,
– Ma konto 30 „Rozliczenie zakupu”.

Przypomnijmy przy tym, iż usługi szczepień ochronnych korzystają ze zwolnienia z VAT. Zgodnie bowiem z art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT, usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w ramach działalności leczniczej przez podmioty lecznicze, zwalnia się od podatku.

Jak już wcześniej wspomniano, sfinansowanie przez pracodawcę szczepień chroniących pracowników powoduje generalnie po stronie pracowników powstanie przychodu ze stosunku pracy. Wartość tych szczepień stanowi również podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społecznie i ubezpieczenie zdrowotne. Kwotę miesięcznego przychodu pracownika powiększa się więc o to świadczenie i od takiej podstawy oblicza składki ZUS oraz potrąca podatek dochodowy. Zatem ewidencja księgowa świadczenia w postaci szczepienia odbywa się razem z wynagrodzeniem za pracę.

Cztyaj więcej

Źródło: Gofin. pl, za:  Zeszyty Metodyczne Rachunkowości nr 18 (450) z dnia 20.09.2017

listy

Masz firmę? Odbierz list z ZUS

ZUS rozsyła listy do osób prowadzących firmy. I lepiej tego pisma nie wyrzucać. W liście jest indywidualny numer rachunku składkowego, na który od stycznia 2018 roku przedsiębiorcy będą wpłacać składki. Co jeszcze się zmieni dla polskich przedsiębiorców od nowego, 2018 roku? O czym nie wolno im zapomnieć

Teraz, by opłacić składki, przedsiębiorca musi zrobić trzy albo cztery przelewy. Osobno na ubezpieczenia społeczne (emerytalne, rentowem chorobowe, wypadkowe), osobno na ubezpieczenie zdrowotne i jeszcze na fundusze (Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Emerytur Pomostowych). Od stycznia wystarczy jeden przelew miesięcznie na wskazany przez ZUS numer rachunku składkowego.

„Każdą wpłatę podzielimy na wszystkie rodzaje opłacanych składek. Jeśli na koncie są zaległości, wpłatę rozliczymy na najstarszą należność” – wyjaśnia prof. Gertruda Uścińska prezes ZUS w liście, jaki dołączany jest do informacji o numerze rachunku.

Wysyłka listów z numerami rachunków właśnie ruszyła. Ten numer ma 26 znaków. Dwie pierwsze cyfry, to oznaczenie banku. Cyfry od trzeciej do dziesiątej to numer identyfikujący ZUS. Ostatnie dziesięć cyfr to NIP przedsiębiorcy. Wpłata składek na jeden rachunek będzie tańsza (bo wystarczy zrobić tylko jeden przelew) i wygodniejsza. Nie trzeba będzie podawać dodatkowych informacji – NIP, numerów REGON albo PESEL, okresu i typy wpłaty.

ZUS będzie rozsyłał informacje o numerze rachunku składkowego w czwartym kwartale 2017 r. Co jeśli taki list do przedsiębiorcy nie dotrze (bo np. nie powiadomił ZUS o zmianie adresu) albo go zgubi? Wtedy należy koniecznie skontaktować się z ZUS. Numer rachunku można otrzymać w każdej placówce Zakładu lub w Centrum Obsługi Telefonicznej ZUS (tel. 22 560 16 00). Każdy przedsiębiorca musi znać swój numer rachunku składkowego, ponieważ dotychczasowe rachunki do wpłat składek zostaną zamknięte 31 grudnia 2017 roku. Jeśli przedsiębiorca nie będzie znał swojego numeru rachunku, nie opłaci w 2018 r. składek.

Uwaga, masz długi? Stracisz zasiłek!

E-składka to jeden przelew wszystkich składek na własny rachunek. ZUS zaksięguje wpłatę na rachunku przedsiębiorcy i rozdzieli ją proporcjonalnie na wszystkie składki. Jeśli płatnik będzie miał długi składkowe, to wpłata pokryje najstarszą należność. Gdy wpłata będzie zbyt niska, to bieżące składki nie zostaną opłacone. Przedsiębiorca nie będzie więc objęty m.in. dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym i nie będzie mógł skorzystać gdy zachoruje z zasiłku chorobowego. By tego uniknąć wystarczy, że spłaci zadłużenie a jeśli nie może tego zrobić wystąpi do ZUS z wnioskiem o rozłożenie go na raty. Taka umowa zapewni objęcie ubezpieczeniem chorobowym i prawo do świadczeń. W zawarciu układu pomogą doradcy ZUS. Z ich pomocy można skorzystać w każdym oddziale Zakładu

Źródło: Fakt24.pl

poof

Czy wkrótce znikną deklaracje podatkowe?

Ważna deklaracja Ministerstwa Finansów. Jest zdecydowane zlikwidować „w niedalekiej przyszłości” odrębne deklaracje podatkowe VAT.

Dyrektor departamentu podatku od towarów i usług w Ministerstwie Finansów Wojciech Śliż poinformował, że resort finansów planuje odejście od deklaracji VAT i zastąpienie ich składania w formie odrębnego dokumentu zmodyfikowanym Jednolitym Plikiem Kontrolnym.

– Nie będzie odrębnych deklaracji VAT, będą one częścią informacji przesyłanych w formie JPK. Chcemy, aby zmiana ta nastąpiła w niedalekiej przyszłości – poinformował. Wyjaśnił, że będzie ona pochodną wprowadzenia powszechnego JPK, który od 1 stycznia 2018 r. obejmie także najmniejsze firmy.

– Od 1 stycznia przyszłego roku wchodzi obowiązek prowadzenia i wysyłania elektronicznej ewidencji VAT przez wszystkich podatników oraz składania deklaracji VAT w formie elektronicznej (…). Jest logiczne, aby te dwa obowiązki zastąpić jednym. To będzie naturalna konsekwencja wprowadzanych przez nas zmian – dodał dyrektor departamentu VAT w MF.

Źródło: Money.pl

praca w domu

A może firma w domu?

Wydatki związane z utrzymaniem i używaniem prywatnego mieszkania, w sytuacji korzystania z niego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie są wykluczone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 updof.

Tym samym tego rodzaju wydatki mogą być ujmowane w rachunku podatkowym po stronie kosztów, o ile podatnik wykaże, że ponosi je w celu uzyskania przychodów z działalności gospodarczej lub zachowania albo zabezpieczenia tego źródła przychodów. Wymóg istnienia takiego związku przychodów i kosztów wynika z art. 22 ust. 1 updof.
1. Wyznaczenie lokalu/pomieszczeń służących działalności

Przed przystąpieniem do omawiania kwestii dotyczących rozliczania i ewidencjonowania kosztów utrzymania i używania prywatnego mieszkania warto przypomnieć, że w ocenie niektórych organów podatkowych wspomniane wydatki mogą być ujmowane do kosztów podatkowych wtedy, gdy dotyczą lokalu zgłoszonego jako siedziba/miejsce wykonywania działalności (np. we wniosku o wpis działalności do CEIDG). Taki pogląd wyraził Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, stwierdzając w interpretacji indywidualnej z 4 stycznia 2013 r., nr IPTPB1/415-601/12-4/ASZ, że: „(…) wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę (…) w miejscu zamieszkania, które nie zostało ujawnione w CEDIG jako dodatkowy adres wykonywania działalności gospodarczej, nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej”.

Ponadto, jeżeli podatnik w działalności gospodarczej nie wykorzystuje całego lokalu, to uznanie wydatków związanych z jego eksploatacją za koszty uzyskania przychodów uznawane jest za dopuszczalne pod warunkiem, że na potrzeby firmy wydzieli konkretne pomieszczenia. Z takim stanowiskiem spotykamy się przykładowo w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 3 kwietnia 2015 r., nr IBPBI/1/415-1512/14/ŚS oraz z 7 października 2014 r., nr IBPBI/1/415-769/14/AB. W pierwszej z przywołanych interpretacji czytamy, że: „Jedynie w przypadku, gdy posiadany przez podatnika lokal, jako całość lub wyodrębnione w tym lokalu pomieszczenie służy tylko i wyłącznie dla celów prowadzonej działalności gospodarczej i jednocześnie nie służy celom osobistym, nie ma przeszkód do zaliczenia wydatków związanych z jego utrzymaniem i eksploatacją do kosztów uzyskania przychodów. Natomiast w sytuacji, gdy określony lokal jest wykorzystywany przede wszystkim na cele prywatne podatnika, a jedynie sporadycznie (w razie istnienia takiej potrzeby) w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, wydatki związane z pozyskaniem i posiadaniem takiego lokalu stanowią (…) wydatki o charakterze osobistym. W rezultacie nie mogą być one zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (…)”.

Zwróć uwagę!Nie ma przeszkód, by wydatki związane z lokalem mieszkalnym zaliczać do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej, jeżeli dany lokal został wyznaczony (zgłoszony) przez podatnika jako miejsce prowadzenia lub wykonywania tej działalności.
2. Rodzaj i wysokość wydatków zaliczanych do kosztów podatkowych

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem organów podatkowych, jeżeli na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej podatnik przeznaczy cały lokal mieszkalny, wówczas do kosztów uzyskania przychodów może zaliczyć wydatki związane z utrzymaniem i użytkowaniem tego lokalu w pełnej wysokości. Natomiast gdy działalności gospodarczej służą tylko określone pomieszczenia położone w danym lokalu mieszkalnym, kosztem podatkowym będzie tylko część tych wydatków.

Stanowisko to potwierdza m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 24 października 2014 r., nr IPPB1/415-922/14-2/AM. Jak stwierdził w niej organ podatkowy: „W przypadku wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej nieruchomości lokalowej (…) wydatki związane z używaniem i eksploatacją nieruchomości mogą stanowić koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej jedynie w takim zakresie w jakim ww. nieruchomość będzie wykorzystywana na potrzeby tej działalności”.

Zwróć uwagę!W razie wykorzystywania na potrzeby prowadzonej działalności części lokalu mieszkalnego, wydatki związane z jego utrzymaniem i użytkowaniem można ująć do kosztów podatkowych tylko w części przypadającej na pomieszczenia wydzielone wyłącznie na potrzeby tej działalności.

Przepisy podatkowe nie określają sposobu, w jaki należy ustalać wysokość wydatków przypadającą na część lokalu zajmowanego na działalność gospodarczą. Z reguły przy ustalaniu tych wydatków przyjmuje się wskaźnik udziału powierzchni przeznaczonej na prowadzenie działalności w ogólnej powierzchni mieszkania (domu). O akceptacji tej metody przez organy podatkowe może świadczyć m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 15 października 2012 r., nr IBPBI/1/415-840/12/ESZ. Czytamy w niej, że: „(…) w takim zakresie w jakim mieszkanie (…) jest wykorzystywane na potrzeby prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, wskazane we wniosku wydatki (m.in. opłaty na fundusz remontowy, za media, wodę, ogrzewanie, wywóz śmieci, energię elektryczną – przyp. red.) jako ponoszone w celu uzyskiwania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności.

Ww. wydatki nie zostały również wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem ta część wydatków, o których mowa we wniosku, która odpowiada stosunkowi powierzchni mieszkania wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej do ogólnej powierzchni mieszkania, może stanowić koszt uzyskania przychodów tej działalności. Jedynie bowiem ta część ww. wydatków wiąże się z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą”.

Także Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z 25 czerwca 2014 r., nr ITPB1/415-367/14/MW stwierdził, że: „(…) wydatki eksploatacyjne (czynsz, opłaty za media, wodę, energię elektryczną ogrzewanie) oraz odsetki od kredytu zaciągniętego na nabycie tego mieszkania – zapłacone od dnia oddania mieszkania do używania – mogą stanowić koszt uzyskania przychodów z prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, jednakże wyłącznie w części która przypada proporcjonalnie na powierzchnię mieszkania wykorzystywaną do tej działalności gospodarczej”.

Zwróć uwagę!Przy ustalaniu wydatków przypadających na używaną w działalności gospodarczej część lokalu mieszkalnego przyjmuje się zazwyczaj wskaźnik udziału powierzchni przeznaczonej na prowadzenie działalności w ogólnej powierzchni mieszkania (domu).

Wskaźnik udziału powierzchni przeznaczonej na prowadzenie działalności w ogólnej powierzchni mieszkania (domu) może być stosowany w szczególności przy rozliczaniu:

  • wydatków na spłatę odsetek od kredytu zaciągniętego na sfinansowanie zakupu lokalu,
  • kosztów mediów (np. opłat za zużycie wody i prądu, opłat za wywóz odpadów).

Niezależnie od tego czy podatnik na potrzeby działalności gospodarczej przeznacza cały czy tylko część lokalu mieszkalnego, w pełnej wysokości może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na zakup składników wyposażenia, czyli rzeczowych składników majątku niezaliczonych do środków trwałych. Należy jednak mieć na uwadze, że takie składniki majątku nie mogą być wykorzystywane na cele osobiste podatnika (art. 23 ust. 1 pkt 49 updof). W razie stwierdzenia naruszenia tego warunku, będzie on bowiem zmuszony wyłączyć koszty zakupu danego składnika majątku z kosztów podatkowych.

3. Ujęcie wydatków w podatkowej księdze

Koszty związane z używaniem własnego mieszkania (domu) do celów prowadzonej działalności gospodarczej powinny być wykazywane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w kolumnie 13 „pozostałe wydatki”. Tak wynika z treści ust. 13 objaśnień zawartych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1037 ze zm.).

Warunkiem wpisania kosztów do podatkowej księgi jest posiadanie właściwych dowodów księgowych. Z § 12 rozporządzenia wynika, że podstawą zapisu w podatkowej księdze są faktury, faktury VAT RR, rachunki, dokumenty celne, dokumenty określające zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie przychodów na podstawie art. 22p updof oraz inne dowody, wymienione w § 13 i 14 rozporządzenia.

I tak, w celu udokumentowania wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą, podatnik może sporządzić dowód wewnętrzny. Dowód wewnętrzny powinien zawierać datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatku oraz przedmiot operacji gospodarczej i wysokość kosztu (wydatku). Tak wynika z § 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 rozporządzenia).

Zwróć uwagę!Podstawą do sporządzenia dowodu wewnętrznego jest dokument obejmujący całość opłat za media (np. za energię).

W odniesieniu do składników wyposażenia, zlokalizowanych w mieszkaniu lub w pomieszczeniach zajętych przez podatnika na potrzeby prowadzonej działalności, podstawą zapisu w księdze mogą być w szczególności dowody zakupu w postaci faktury czy rachunku. Natomiast w celu zaksięgowania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej lokalu mieszkalnego lub jego części, podatnik może wystawić dowód księgowy spełniający wymogi określone w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, albo też może dokonywać takich zapisów w oparciu o prowadzoną ewidencję środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

 Żródło: Gofin.pl za: Przegląd Podatku Dochodowego nr 5 (437) z dnia 1.03.2017
tuba

Bądź na bieżąco: najnowsze komunikaty rady ministrów!

  1. Zmiany ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych -projekt wprowadza rozwiązania, że podatki będą płacone tam gdzie są generowane zyski !( ma wyeliminować transfer pieniedzy za granicę)
  2. Przychody z najmu – stawka opodatkowania przychodów z najmu tj. ryczałtowa 8,5% będzie mogła być zastosowana do przychodów z najmu nieprzekraczających rocznie 100tys. zł
  3. Podwyższenie z 3 500 do 10 000 zł  limitu wartości środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, umożliwiającego jednorazowe zaliczenie wydatków na nabycie tych środków lub wartości do kosztów uzyskania przychodów

Komunikat Rady Ministrów:

Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, przedłożony przez ministra rozwoju i finansów.

Zasadniczym celem nowelizacji przepisów ustawowych jest uszczelnienie systemu podatku dochodowego od osób prawnych. Chodzi o zapewnienie powiązania wysokości płaconego podatku przez duże przedsiębiorstwa z faktycznym miejscem uzyskiwania przez nie dochodu. To kolejny krok w kierunku odbudowania dochodów państwa, w tym zwłaszcza dochodów z podatku CIT. Kierunek zmian przyjęty w projekcie wpisuje się w realizację Strategii na Rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju, przyjętej przez rząd w lutym 2017 r. i jest zgodny z exposé wygłoszonym przez premier Beatę Szydło.

Projekt proponuje rozwiązania zgodne z dyrektywą ATAD (dotyczy przeciwdziałania praktykom unikania opodatkowania, które wpływają na funkcjonowanie rynku wewnętrznego), mającą na celu przeciwdziałanie przenoszeniu zysku do innych krajów w celu korzystniejszego opodatkowania, czyli dążenie do respektowania zasady: podatki płacimy w miejscu gdzie są generowane zyski. Cel ten ma być osiągnięty przez wdrożenie przez wszystkie państwa Unii Europejskiej rozwiązań prawnych przeciwdziałających tzw. optymalizacji podatkowej.

 

 

Dlatego w nowych przepisach zaproponowano regulacje, które mają przeciwdziałać działaniom optymalizacyjnym. Jednym z proponowanych rozwiązań jest uniemożliwienie kompensowania, sztucznie kreowanych strat na operacjach finansowych, z dochodem z prowadzonej działalności gospodarczej (działalności operacyjnej). Nowe regulacje mają również przeciwdziałać nadmiernemu finansowaniu podatnika długiem oraz transferowaniu dochodu podatnika do tzw. rajów podatkowych. Wprowadzone przepisy będą też przeciwdziałać transferowaniu zysków za granicę (tzw. ukrytej dywidendy) przez zawieranie umów między podmiotami powiązanymi na określonego rodzaju usługi niematerialne (np. doradztwa, zarządzania). Nowe rozwiązania mają także zapobiegać wykorzystywaniu podatkowej grupy kapitałowej do optymalizacji podatkowej.

Realizacji tych celów służyć będzie wydzielenie źródła przychodów w postaci „zyski kapitałowe” w podatku CIT oraz rozdzielenie dochodów uzyskiwanych z tego źródła od pozostałych dochodów podatnika. Z kolei sposobem na optymalizację polegającą na nierynkowych poziomach zadłużenia będzie zmiana mechanizmu limitującego koszty odsetek. Limit kosztów finansowania zewnętrznego mógłby sięgać tylko 30 proc. EBITDA (zysk przed opodatkowaniem, odsetkami i amortyzacją). Rozwiązanie to nie będzie miało zastosowania do nadwyżki odsetek nieprzekraczających 3 mln zł rocznie oraz spółek tworzących podatkowe grupy kapitałowe.

W przypadku podatkowych grup kapitałowych przewidziano m.in. odstąpienie od możliwości uznawania darowizn za koszty uzyskania przychodów. Jednocześnie złagodzono warunki tworzenia takich grup – przewidziano zmniejszenie z 1 mln zł do 500 tys. zł przeciętnego kapitału zakładowego członków grupy oraz obniżenie z 95 do 75 proc. wymogu posiadania udziału w spółce zależnej.

Szacuje się, że nowe rozwiązania przyniosą wzrost dochodów z CIT w wysokości ok. 1,14 mld zł w 2018 r. (pierwszy rok obowiązywania regulacji). W ciągu 10 lat (licząc od 2018 r.) dochody sektora finansów publicznych z tytułu uszczelnienia systemu podatku dochodowego od osób prawnych wzrosną o ok. 17 mld zł, z czego 16 mld zł trafi do budżetu państwa, a 1 mld zł do budżetów jednostek samorządu terytorialnego.

W projekcie przewidziano także wprowadzenie tzw. minimalnego podatku dochodowego dla właścicieli nieruchomości komercyjnych o wartości przekraczającej 10 mln zł (chodzi m.in. o biura, centra handlowe i domy towarowe). W praktyce podatek ten obejmie dużych podatników, prowadzących działalność gospodarczą na dużą skalę. Podatnicy mający takie nieruchomości, o wartości wyższej niż 10 mln zł, będą płacili tzw. minimalny podatek od podstawy opodatkowania stanowiącej przychód ustalany na podstawie wartości nieruchomości, wynikającej z prowadzonej przez podatnika ewidencji. Od tak ustalonej podstawy opodatkowania pobierany będzie miesięczny podatek w wysokości 0,035 proc.

Projekt zmienia także zasady opodatkowania najmu. Obecnie dochody z najmu i dzierżawy uzyskiwane przez osoby fizyczne poza działalnością gospodarczą opodatkowane są według stawek: 18 i 32 proc. Można też rozliczyć się podatkiem zryczałtowanym według stawki 8,5 proc. W nowych regulacjach zaproponowano ograniczenie stosowania stawki ryczałtu 8,5 proc. do przychodów z najmu nieprzekraczających rocznie 100 tys. zł.Przewidziano też wprowadzenie stawki ryczałtu 12,5 proc. od nadwyżki przychodów z najmu (poza działalnością gospodarczą) ponad 100 tys. zł. Rozwiązanie to pozwoli ograniczyć stosowanie preferencyjnej stawki opodatkowania tylko do podatników, którzy takie przychody traktują jako dodatkowe źródło dochodów. Limit ten będzie dotyczył łącznie małżonków. Z zeznań PIT-28 za 2015 r. wynika, że średni deklarowany przychód z najmu wyniósł 18 240 zł.

 

Uregulowano także kwestie odpisywania w koszty podatkowe banków – rezerw i odpisów na oczekiwane straty kredytowe. Chodzi o dostosowanie przepisów ustawy podatkowej do zmieniających się standardów rachunkowości. Założono utrzymanie, analogicznych jak obecnie, kategorii wierzytelności z tytułu kredytów (pożyczek), gwarancji i poręczeń oraz warunków, jakie muszą spełniać te wierzytelności, aby utworzone na nie rezerwy lub odpisy na oczekiwane straty kredytowe mogły zostać odpisane w koszty podatkowe. Według nowych przepisów banki stosujące MSR (Międzynarodowe Standardy Rachunkowości) nie będą musiały prowadzić podwójnej rachunkowości (do celów rachunkowych i podatkowych). Oznacza to likwidację podwójnego ewidencjonowania rezerw/odpisów w bankach, co w praktyce będzie skutkowało zmniejszeniem ich obowiązków dokumentacyjnych.

W nowelizowanych przepisach przewidziano także zmiany upraszczające i precyzujące obecnie funkcjonujące regulacje, co będzie miało pozytywny wpływ na prowadzenie działalności gospodarczej, zwłaszcza przez małe i średnie firmy.

Jedną z nich jest podwyższenie z 3 500 do 10 000 zł  limitu wartości środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, umożliwiającego jednorazowe zaliczenie wydatków na nabycie tych środków lub wartości do kosztów uzyskania przychodów. Obecnie obowiązujący limit nie był aktualizowany od kilkunastu lat, a skumulowana inflacja wyniosła w tym czasie ok. 42 proc. Podniesienie tego limitu powinno zachęcić podatników, zwłaszcza  mikro-, małych i średnich przedsiębiorców do zwiększania wydatków inwestycyjnych.

Przewidziano zniesienie obowiązku zgłaszania zawiadomień o prowadzeniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz wpłacania zaliczki na podatek dochodowy w wysokości nieprzekraczającej 1000 zł. W praktyce zniesienie obowiązku składania zawiadomień o prowadzeniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz opłacania zaliczek o niskiej wartości zmniejszy obciążenia finansowe i administracyjne przedsiębiorców.

Nie będzie już możliwe nieopodatkowywanie dochodów z działalności gospodarczej w części przeznaczonej na działalność rolniczą. Wprowadzenie takiego zwolnienia w połowie lat 90. XX wieku miało służyć stymulowaniu rozwoju działalności rolniczej, jednak w praktyce skutkowało zaniżaniem opodatkowania pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zaproponowano podwyższenie od 1 stycznia 2018 r. kwoty wolnej od podatku – z 6 600 do 8 000 zł. Jednocześnie przewidziano utrzymanie degresywnej kwoty wolnej od podatku dla dochodów stanowiących podstawę opodatkowania przekraczającą 8 000 zł, ale nieprzekraczającą 13 000 zł oraz dla dochodów stanowiących podstawę opodatkowania przekraczającą 85 528 zł, lecz nieprzekraczającą 127 000 zł. Nie zmieni się kwota wolna od podatku dla dochodów, stanowiących podstawę opodatkowania, przekraczających 13 000 zł oraz nieprzekraczających 85 528 zł.

Projekt wychodzi też naprzeciw oczekiwaniom podatników wykonujących zawody twórcze. Zaproponowano podniesienie o 100 proc. rocznego limitu 50 proc. kosztów uzyskania przychodów, który wyniesie 85 528 zł. W efekcie wzrosną dochody, którymi będą dysponować twórcy.

Przewidziano także podniesienie niektórych limitów zwolnień oraz kosztów podatkowych w PIT i CIT. W praktyce wzrosną kwoty limitu zwolnienia podatkowego w zakresie: zapomóg z funduszu zakładowej organizacji związkowej, świadczeń z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS), dopłat do wypoczynku osób do 18 roku życia, a także świadczeń na opiekę w żłobkach i przedszkolach (nie finansowanych przez ZFŚS). Przewidziano także likwidację limitu zwolnień podatkowych – chodzi o świadczenia z ZFŚS dla emerytów, zapomogi z tytułu zdarzeń losowych otrzymywane z ZFŚS, świadczenia od uczelni z tytułu praktyk zawodowych.

Ponadto, założono poszerzenie zakresu stosowania tzw. ulgi rehabilitacyjnej. Przewidziano też wprowadzenie stałego zwolnienia od podatku przychodu z tytułu umorzenia należności pieniężnych związanych z użytkowaniem lokalu mieszkalnego.    

Zwolnieniem zostaną objęte umorzone należności dotyczące: zaległej opłaty z tytułu czynszu najmu lokalu mieszkalnego; zaległej opłaty za dostawy do lokalu mieszkalnego energii, gazu, wody oraz za odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych; odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego; odsetek od ww. należności;  nieuregulowanych kosztów dochodzenia i egzekucji należności, w tym zasądzonych prawomocnym tytułem wykonawczym wraz z kosztami postępowania sądowego i egzekucyjnego. Beneficjentami zwolnienia podatkowego będą osoby (podatnicy) wynajmujące mieszkania komunalne i socjalne, dlatego za zwolnieniem przemawiają względy społeczne, a w szczególności możliwości płatnicze dłużnika.

            Podatnicy PIT będą mogli złożyć oświadczenie lub zawiadomienie o wyborze określonej formy opodatkowania w formie elektronicznej (odpowiedni wzór zostanie opracowany przez ministra rozwoju i finansów w rozporządzeniu). Rozwiązanie to zmniejszy obowiązki dokumentacyjne podatników PIT. Nadal jednak będzie można składać oświadczenia/zawiadomienia w postaci pisemnej (również bez określonego wzoru).

Wdrożona zostanie nowa Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT 2016). Chodzi o przyporządkowanie nowych symboli i nazw grup KŚT – bez merytorycznej zmiany przepisów podatkowych. Umożliwi to prawidłowe stosowanie przez podatników rocznych stawek amortyzacyjnych.

Nowe regulacje mają obowiązywać od 1 stycznia 2018 r.