listy

Masz firmę? Odbierz list z ZUS

ZUS rozsyła listy do osób prowadzących firmy. I lepiej tego pisma nie wyrzucać. W liście jest indywidualny numer rachunku składkowego, na który od stycznia 2018 roku przedsiębiorcy będą wpłacać składki. Co jeszcze się zmieni dla polskich przedsiębiorców od nowego, 2018 roku? O czym nie wolno im zapomnieć

Teraz, by opłacić składki, przedsiębiorca musi zrobić trzy albo cztery przelewy. Osobno na ubezpieczenia społeczne (emerytalne, rentowem chorobowe, wypadkowe), osobno na ubezpieczenie zdrowotne i jeszcze na fundusze (Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Emerytur Pomostowych). Od stycznia wystarczy jeden przelew miesięcznie na wskazany przez ZUS numer rachunku składkowego.

„Każdą wpłatę podzielimy na wszystkie rodzaje opłacanych składek. Jeśli na koncie są zaległości, wpłatę rozliczymy na najstarszą należność” – wyjaśnia prof. Gertruda Uścińska prezes ZUS w liście, jaki dołączany jest do informacji o numerze rachunku.

Wysyłka listów z numerami rachunków właśnie ruszyła. Ten numer ma 26 znaków. Dwie pierwsze cyfry, to oznaczenie banku. Cyfry od trzeciej do dziesiątej to numer identyfikujący ZUS. Ostatnie dziesięć cyfr to NIP przedsiębiorcy. Wpłata składek na jeden rachunek będzie tańsza (bo wystarczy zrobić tylko jeden przelew) i wygodniejsza. Nie trzeba będzie podawać dodatkowych informacji – NIP, numerów REGON albo PESEL, okresu i typy wpłaty.

ZUS będzie rozsyłał informacje o numerze rachunku składkowego w czwartym kwartale 2017 r. Co jeśli taki list do przedsiębiorcy nie dotrze (bo np. nie powiadomił ZUS o zmianie adresu) albo go zgubi? Wtedy należy koniecznie skontaktować się z ZUS. Numer rachunku można otrzymać w każdej placówce Zakładu lub w Centrum Obsługi Telefonicznej ZUS (tel. 22 560 16 00). Każdy przedsiębiorca musi znać swój numer rachunku składkowego, ponieważ dotychczasowe rachunki do wpłat składek zostaną zamknięte 31 grudnia 2017 roku. Jeśli przedsiębiorca nie będzie znał swojego numeru rachunku, nie opłaci w 2018 r. składek.

Uwaga, masz długi? Stracisz zasiłek!

E-składka to jeden przelew wszystkich składek na własny rachunek. ZUS zaksięguje wpłatę na rachunku przedsiębiorcy i rozdzieli ją proporcjonalnie na wszystkie składki. Jeśli płatnik będzie miał długi składkowe, to wpłata pokryje najstarszą należność. Gdy wpłata będzie zbyt niska, to bieżące składki nie zostaną opłacone. Przedsiębiorca nie będzie więc objęty m.in. dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym i nie będzie mógł skorzystać gdy zachoruje z zasiłku chorobowego. By tego uniknąć wystarczy, że spłaci zadłużenie a jeśli nie może tego zrobić wystąpi do ZUS z wnioskiem o rozłożenie go na raty. Taka umowa zapewni objęcie ubezpieczeniem chorobowym i prawo do świadczeń. W zawarciu układu pomogą doradcy ZUS. Z ich pomocy można skorzystać w każdym oddziale Zakładu

Źródło: Fakt24.pl

poof

Czy wkrótce znikną deklaracje podatkowe?

Ważna deklaracja Ministerstwa Finansów. Jest zdecydowane zlikwidować „w niedalekiej przyszłości” odrębne deklaracje podatkowe VAT.

Dyrektor departamentu podatku od towarów i usług w Ministerstwie Finansów Wojciech Śliż poinformował, że resort finansów planuje odejście od deklaracji VAT i zastąpienie ich składania w formie odrębnego dokumentu zmodyfikowanym Jednolitym Plikiem Kontrolnym.

– Nie będzie odrębnych deklaracji VAT, będą one częścią informacji przesyłanych w formie JPK. Chcemy, aby zmiana ta nastąpiła w niedalekiej przyszłości – poinformował. Wyjaśnił, że będzie ona pochodną wprowadzenia powszechnego JPK, który od 1 stycznia 2018 r. obejmie także najmniejsze firmy.

– Od 1 stycznia przyszłego roku wchodzi obowiązek prowadzenia i wysyłania elektronicznej ewidencji VAT przez wszystkich podatników oraz składania deklaracji VAT w formie elektronicznej (…). Jest logiczne, aby te dwa obowiązki zastąpić jednym. To będzie naturalna konsekwencja wprowadzanych przez nas zmian – dodał dyrektor departamentu VAT w MF.

Źródło: Money.pl

praca w domu

A może firma w domu?

Wydatki związane z utrzymaniem i używaniem prywatnego mieszkania, w sytuacji korzystania z niego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie są wykluczone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 updof.

Tym samym tego rodzaju wydatki mogą być ujmowane w rachunku podatkowym po stronie kosztów, o ile podatnik wykaże, że ponosi je w celu uzyskania przychodów z działalności gospodarczej lub zachowania albo zabezpieczenia tego źródła przychodów. Wymóg istnienia takiego związku przychodów i kosztów wynika z art. 22 ust. 1 updof.
1. Wyznaczenie lokalu/pomieszczeń służących działalności

Przed przystąpieniem do omawiania kwestii dotyczących rozliczania i ewidencjonowania kosztów utrzymania i używania prywatnego mieszkania warto przypomnieć, że w ocenie niektórych organów podatkowych wspomniane wydatki mogą być ujmowane do kosztów podatkowych wtedy, gdy dotyczą lokalu zgłoszonego jako siedziba/miejsce wykonywania działalności (np. we wniosku o wpis działalności do CEIDG). Taki pogląd wyraził Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, stwierdzając w interpretacji indywidualnej z 4 stycznia 2013 r., nr IPTPB1/415-601/12-4/ASZ, że: „(…) wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę (…) w miejscu zamieszkania, które nie zostało ujawnione w CEDIG jako dodatkowy adres wykonywania działalności gospodarczej, nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej”.

Ponadto, jeżeli podatnik w działalności gospodarczej nie wykorzystuje całego lokalu, to uznanie wydatków związanych z jego eksploatacją za koszty uzyskania przychodów uznawane jest za dopuszczalne pod warunkiem, że na potrzeby firmy wydzieli konkretne pomieszczenia. Z takim stanowiskiem spotykamy się przykładowo w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 3 kwietnia 2015 r., nr IBPBI/1/415-1512/14/ŚS oraz z 7 października 2014 r., nr IBPBI/1/415-769/14/AB. W pierwszej z przywołanych interpretacji czytamy, że: „Jedynie w przypadku, gdy posiadany przez podatnika lokal, jako całość lub wyodrębnione w tym lokalu pomieszczenie służy tylko i wyłącznie dla celów prowadzonej działalności gospodarczej i jednocześnie nie służy celom osobistym, nie ma przeszkód do zaliczenia wydatków związanych z jego utrzymaniem i eksploatacją do kosztów uzyskania przychodów. Natomiast w sytuacji, gdy określony lokal jest wykorzystywany przede wszystkim na cele prywatne podatnika, a jedynie sporadycznie (w razie istnienia takiej potrzeby) w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, wydatki związane z pozyskaniem i posiadaniem takiego lokalu stanowią (…) wydatki o charakterze osobistym. W rezultacie nie mogą być one zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (…)”.

Zwróć uwagę!Nie ma przeszkód, by wydatki związane z lokalem mieszkalnym zaliczać do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej, jeżeli dany lokal został wyznaczony (zgłoszony) przez podatnika jako miejsce prowadzenia lub wykonywania tej działalności.
2. Rodzaj i wysokość wydatków zaliczanych do kosztów podatkowych

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem organów podatkowych, jeżeli na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej podatnik przeznaczy cały lokal mieszkalny, wówczas do kosztów uzyskania przychodów może zaliczyć wydatki związane z utrzymaniem i użytkowaniem tego lokalu w pełnej wysokości. Natomiast gdy działalności gospodarczej służą tylko określone pomieszczenia położone w danym lokalu mieszkalnym, kosztem podatkowym będzie tylko część tych wydatków.

Stanowisko to potwierdza m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 24 października 2014 r., nr IPPB1/415-922/14-2/AM. Jak stwierdził w niej organ podatkowy: „W przypadku wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej nieruchomości lokalowej (…) wydatki związane z używaniem i eksploatacją nieruchomości mogą stanowić koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej jedynie w takim zakresie w jakim ww. nieruchomość będzie wykorzystywana na potrzeby tej działalności”.

Zwróć uwagę!W razie wykorzystywania na potrzeby prowadzonej działalności części lokalu mieszkalnego, wydatki związane z jego utrzymaniem i użytkowaniem można ująć do kosztów podatkowych tylko w części przypadającej na pomieszczenia wydzielone wyłącznie na potrzeby tej działalności.

Przepisy podatkowe nie określają sposobu, w jaki należy ustalać wysokość wydatków przypadającą na część lokalu zajmowanego na działalność gospodarczą. Z reguły przy ustalaniu tych wydatków przyjmuje się wskaźnik udziału powierzchni przeznaczonej na prowadzenie działalności w ogólnej powierzchni mieszkania (domu). O akceptacji tej metody przez organy podatkowe może świadczyć m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 15 października 2012 r., nr IBPBI/1/415-840/12/ESZ. Czytamy w niej, że: „(…) w takim zakresie w jakim mieszkanie (…) jest wykorzystywane na potrzeby prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, wskazane we wniosku wydatki (m.in. opłaty na fundusz remontowy, za media, wodę, ogrzewanie, wywóz śmieci, energię elektryczną – przyp. red.) jako ponoszone w celu uzyskiwania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności.

Ww. wydatki nie zostały również wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem ta część wydatków, o których mowa we wniosku, która odpowiada stosunkowi powierzchni mieszkania wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej do ogólnej powierzchni mieszkania, może stanowić koszt uzyskania przychodów tej działalności. Jedynie bowiem ta część ww. wydatków wiąże się z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą”.

Także Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z 25 czerwca 2014 r., nr ITPB1/415-367/14/MW stwierdził, że: „(…) wydatki eksploatacyjne (czynsz, opłaty za media, wodę, energię elektryczną ogrzewanie) oraz odsetki od kredytu zaciągniętego na nabycie tego mieszkania – zapłacone od dnia oddania mieszkania do używania – mogą stanowić koszt uzyskania przychodów z prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, jednakże wyłącznie w części która przypada proporcjonalnie na powierzchnię mieszkania wykorzystywaną do tej działalności gospodarczej”.

Zwróć uwagę!Przy ustalaniu wydatków przypadających na używaną w działalności gospodarczej część lokalu mieszkalnego przyjmuje się zazwyczaj wskaźnik udziału powierzchni przeznaczonej na prowadzenie działalności w ogólnej powierzchni mieszkania (domu).

Wskaźnik udziału powierzchni przeznaczonej na prowadzenie działalności w ogólnej powierzchni mieszkania (domu) może być stosowany w szczególności przy rozliczaniu:

  • wydatków na spłatę odsetek od kredytu zaciągniętego na sfinansowanie zakupu lokalu,
  • kosztów mediów (np. opłat za zużycie wody i prądu, opłat za wywóz odpadów).

Niezależnie od tego czy podatnik na potrzeby działalności gospodarczej przeznacza cały czy tylko część lokalu mieszkalnego, w pełnej wysokości może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na zakup składników wyposażenia, czyli rzeczowych składników majątku niezaliczonych do środków trwałych. Należy jednak mieć na uwadze, że takie składniki majątku nie mogą być wykorzystywane na cele osobiste podatnika (art. 23 ust. 1 pkt 49 updof). W razie stwierdzenia naruszenia tego warunku, będzie on bowiem zmuszony wyłączyć koszty zakupu danego składnika majątku z kosztów podatkowych.

3. Ujęcie wydatków w podatkowej księdze

Koszty związane z używaniem własnego mieszkania (domu) do celów prowadzonej działalności gospodarczej powinny być wykazywane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w kolumnie 13 „pozostałe wydatki”. Tak wynika z treści ust. 13 objaśnień zawartych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1037 ze zm.).

Warunkiem wpisania kosztów do podatkowej księgi jest posiadanie właściwych dowodów księgowych. Z § 12 rozporządzenia wynika, że podstawą zapisu w podatkowej księdze są faktury, faktury VAT RR, rachunki, dokumenty celne, dokumenty określające zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie przychodów na podstawie art. 22p updof oraz inne dowody, wymienione w § 13 i 14 rozporządzenia.

I tak, w celu udokumentowania wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą, podatnik może sporządzić dowód wewnętrzny. Dowód wewnętrzny powinien zawierać datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatku oraz przedmiot operacji gospodarczej i wysokość kosztu (wydatku). Tak wynika z § 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 rozporządzenia).

Zwróć uwagę!Podstawą do sporządzenia dowodu wewnętrznego jest dokument obejmujący całość opłat za media (np. za energię).

W odniesieniu do składników wyposażenia, zlokalizowanych w mieszkaniu lub w pomieszczeniach zajętych przez podatnika na potrzeby prowadzonej działalności, podstawą zapisu w księdze mogą być w szczególności dowody zakupu w postaci faktury czy rachunku. Natomiast w celu zaksięgowania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej lokalu mieszkalnego lub jego części, podatnik może wystawić dowód księgowy spełniający wymogi określone w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, albo też może dokonywać takich zapisów w oparciu o prowadzoną ewidencję środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

 Żródło: Gofin.pl za: Przegląd Podatku Dochodowego nr 5 (437) z dnia 1.03.2017
tuba

Bądź na bieżąco: najnowsze komunikaty rady ministrów!

  1. Zmiany ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych -projekt wprowadza rozwiązania, że podatki będą płacone tam gdzie są generowane zyski !( ma wyeliminować transfer pieniedzy za granicę)
  2. Przychody z najmu – stawka opodatkowania przychodów z najmu tj. ryczałtowa 8,5% będzie mogła być zastosowana do przychodów z najmu nieprzekraczających rocznie 100tys. zł
  3. Podwyższenie z 3 500 do 10 000 zł  limitu wartości środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, umożliwiającego jednorazowe zaliczenie wydatków na nabycie tych środków lub wartości do kosztów uzyskania przychodów

Komunikat Rady Ministrów:

Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, przedłożony przez ministra rozwoju i finansów.

Zasadniczym celem nowelizacji przepisów ustawowych jest uszczelnienie systemu podatku dochodowego od osób prawnych. Chodzi o zapewnienie powiązania wysokości płaconego podatku przez duże przedsiębiorstwa z faktycznym miejscem uzyskiwania przez nie dochodu. To kolejny krok w kierunku odbudowania dochodów państwa, w tym zwłaszcza dochodów z podatku CIT. Kierunek zmian przyjęty w projekcie wpisuje się w realizację Strategii na Rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju, przyjętej przez rząd w lutym 2017 r. i jest zgodny z exposé wygłoszonym przez premier Beatę Szydło.

Projekt proponuje rozwiązania zgodne z dyrektywą ATAD (dotyczy przeciwdziałania praktykom unikania opodatkowania, które wpływają na funkcjonowanie rynku wewnętrznego), mającą na celu przeciwdziałanie przenoszeniu zysku do innych krajów w celu korzystniejszego opodatkowania, czyli dążenie do respektowania zasady: podatki płacimy w miejscu gdzie są generowane zyski. Cel ten ma być osiągnięty przez wdrożenie przez wszystkie państwa Unii Europejskiej rozwiązań prawnych przeciwdziałających tzw. optymalizacji podatkowej.

 

 

Dlatego w nowych przepisach zaproponowano regulacje, które mają przeciwdziałać działaniom optymalizacyjnym. Jednym z proponowanych rozwiązań jest uniemożliwienie kompensowania, sztucznie kreowanych strat na operacjach finansowych, z dochodem z prowadzonej działalności gospodarczej (działalności operacyjnej). Nowe regulacje mają również przeciwdziałać nadmiernemu finansowaniu podatnika długiem oraz transferowaniu dochodu podatnika do tzw. rajów podatkowych. Wprowadzone przepisy będą też przeciwdziałać transferowaniu zysków za granicę (tzw. ukrytej dywidendy) przez zawieranie umów między podmiotami powiązanymi na określonego rodzaju usługi niematerialne (np. doradztwa, zarządzania). Nowe rozwiązania mają także zapobiegać wykorzystywaniu podatkowej grupy kapitałowej do optymalizacji podatkowej.

Realizacji tych celów służyć będzie wydzielenie źródła przychodów w postaci „zyski kapitałowe” w podatku CIT oraz rozdzielenie dochodów uzyskiwanych z tego źródła od pozostałych dochodów podatnika. Z kolei sposobem na optymalizację polegającą na nierynkowych poziomach zadłużenia będzie zmiana mechanizmu limitującego koszty odsetek. Limit kosztów finansowania zewnętrznego mógłby sięgać tylko 30 proc. EBITDA (zysk przed opodatkowaniem, odsetkami i amortyzacją). Rozwiązanie to nie będzie miało zastosowania do nadwyżki odsetek nieprzekraczających 3 mln zł rocznie oraz spółek tworzących podatkowe grupy kapitałowe.

W przypadku podatkowych grup kapitałowych przewidziano m.in. odstąpienie od możliwości uznawania darowizn za koszty uzyskania przychodów. Jednocześnie złagodzono warunki tworzenia takich grup – przewidziano zmniejszenie z 1 mln zł do 500 tys. zł przeciętnego kapitału zakładowego członków grupy oraz obniżenie z 95 do 75 proc. wymogu posiadania udziału w spółce zależnej.

Szacuje się, że nowe rozwiązania przyniosą wzrost dochodów z CIT w wysokości ok. 1,14 mld zł w 2018 r. (pierwszy rok obowiązywania regulacji). W ciągu 10 lat (licząc od 2018 r.) dochody sektora finansów publicznych z tytułu uszczelnienia systemu podatku dochodowego od osób prawnych wzrosną o ok. 17 mld zł, z czego 16 mld zł trafi do budżetu państwa, a 1 mld zł do budżetów jednostek samorządu terytorialnego.

W projekcie przewidziano także wprowadzenie tzw. minimalnego podatku dochodowego dla właścicieli nieruchomości komercyjnych o wartości przekraczającej 10 mln zł (chodzi m.in. o biura, centra handlowe i domy towarowe). W praktyce podatek ten obejmie dużych podatników, prowadzących działalność gospodarczą na dużą skalę. Podatnicy mający takie nieruchomości, o wartości wyższej niż 10 mln zł, będą płacili tzw. minimalny podatek od podstawy opodatkowania stanowiącej przychód ustalany na podstawie wartości nieruchomości, wynikającej z prowadzonej przez podatnika ewidencji. Od tak ustalonej podstawy opodatkowania pobierany będzie miesięczny podatek w wysokości 0,035 proc.

Projekt zmienia także zasady opodatkowania najmu. Obecnie dochody z najmu i dzierżawy uzyskiwane przez osoby fizyczne poza działalnością gospodarczą opodatkowane są według stawek: 18 i 32 proc. Można też rozliczyć się podatkiem zryczałtowanym według stawki 8,5 proc. W nowych regulacjach zaproponowano ograniczenie stosowania stawki ryczałtu 8,5 proc. do przychodów z najmu nieprzekraczających rocznie 100 tys. zł.Przewidziano też wprowadzenie stawki ryczałtu 12,5 proc. od nadwyżki przychodów z najmu (poza działalnością gospodarczą) ponad 100 tys. zł. Rozwiązanie to pozwoli ograniczyć stosowanie preferencyjnej stawki opodatkowania tylko do podatników, którzy takie przychody traktują jako dodatkowe źródło dochodów. Limit ten będzie dotyczył łącznie małżonków. Z zeznań PIT-28 za 2015 r. wynika, że średni deklarowany przychód z najmu wyniósł 18 240 zł.

 

Uregulowano także kwestie odpisywania w koszty podatkowe banków – rezerw i odpisów na oczekiwane straty kredytowe. Chodzi o dostosowanie przepisów ustawy podatkowej do zmieniających się standardów rachunkowości. Założono utrzymanie, analogicznych jak obecnie, kategorii wierzytelności z tytułu kredytów (pożyczek), gwarancji i poręczeń oraz warunków, jakie muszą spełniać te wierzytelności, aby utworzone na nie rezerwy lub odpisy na oczekiwane straty kredytowe mogły zostać odpisane w koszty podatkowe. Według nowych przepisów banki stosujące MSR (Międzynarodowe Standardy Rachunkowości) nie będą musiały prowadzić podwójnej rachunkowości (do celów rachunkowych i podatkowych). Oznacza to likwidację podwójnego ewidencjonowania rezerw/odpisów w bankach, co w praktyce będzie skutkowało zmniejszeniem ich obowiązków dokumentacyjnych.

W nowelizowanych przepisach przewidziano także zmiany upraszczające i precyzujące obecnie funkcjonujące regulacje, co będzie miało pozytywny wpływ na prowadzenie działalności gospodarczej, zwłaszcza przez małe i średnie firmy.

Jedną z nich jest podwyższenie z 3 500 do 10 000 zł  limitu wartości środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, umożliwiającego jednorazowe zaliczenie wydatków na nabycie tych środków lub wartości do kosztów uzyskania przychodów. Obecnie obowiązujący limit nie był aktualizowany od kilkunastu lat, a skumulowana inflacja wyniosła w tym czasie ok. 42 proc. Podniesienie tego limitu powinno zachęcić podatników, zwłaszcza  mikro-, małych i średnich przedsiębiorców do zwiększania wydatków inwestycyjnych.

Przewidziano zniesienie obowiązku zgłaszania zawiadomień o prowadzeniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz wpłacania zaliczki na podatek dochodowy w wysokości nieprzekraczającej 1000 zł. W praktyce zniesienie obowiązku składania zawiadomień o prowadzeniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz opłacania zaliczek o niskiej wartości zmniejszy obciążenia finansowe i administracyjne przedsiębiorców.

Nie będzie już możliwe nieopodatkowywanie dochodów z działalności gospodarczej w części przeznaczonej na działalność rolniczą. Wprowadzenie takiego zwolnienia w połowie lat 90. XX wieku miało służyć stymulowaniu rozwoju działalności rolniczej, jednak w praktyce skutkowało zaniżaniem opodatkowania pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zaproponowano podwyższenie od 1 stycznia 2018 r. kwoty wolnej od podatku – z 6 600 do 8 000 zł. Jednocześnie przewidziano utrzymanie degresywnej kwoty wolnej od podatku dla dochodów stanowiących podstawę opodatkowania przekraczającą 8 000 zł, ale nieprzekraczającą 13 000 zł oraz dla dochodów stanowiących podstawę opodatkowania przekraczającą 85 528 zł, lecz nieprzekraczającą 127 000 zł. Nie zmieni się kwota wolna od podatku dla dochodów, stanowiących podstawę opodatkowania, przekraczających 13 000 zł oraz nieprzekraczających 85 528 zł.

Projekt wychodzi też naprzeciw oczekiwaniom podatników wykonujących zawody twórcze. Zaproponowano podniesienie o 100 proc. rocznego limitu 50 proc. kosztów uzyskania przychodów, który wyniesie 85 528 zł. W efekcie wzrosną dochody, którymi będą dysponować twórcy.

Przewidziano także podniesienie niektórych limitów zwolnień oraz kosztów podatkowych w PIT i CIT. W praktyce wzrosną kwoty limitu zwolnienia podatkowego w zakresie: zapomóg z funduszu zakładowej organizacji związkowej, świadczeń z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS), dopłat do wypoczynku osób do 18 roku życia, a także świadczeń na opiekę w żłobkach i przedszkolach (nie finansowanych przez ZFŚS). Przewidziano także likwidację limitu zwolnień podatkowych – chodzi o świadczenia z ZFŚS dla emerytów, zapomogi z tytułu zdarzeń losowych otrzymywane z ZFŚS, świadczenia od uczelni z tytułu praktyk zawodowych.

Ponadto, założono poszerzenie zakresu stosowania tzw. ulgi rehabilitacyjnej. Przewidziano też wprowadzenie stałego zwolnienia od podatku przychodu z tytułu umorzenia należności pieniężnych związanych z użytkowaniem lokalu mieszkalnego.    

Zwolnieniem zostaną objęte umorzone należności dotyczące: zaległej opłaty z tytułu czynszu najmu lokalu mieszkalnego; zaległej opłaty za dostawy do lokalu mieszkalnego energii, gazu, wody oraz za odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych; odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego; odsetek od ww. należności;  nieuregulowanych kosztów dochodzenia i egzekucji należności, w tym zasądzonych prawomocnym tytułem wykonawczym wraz z kosztami postępowania sądowego i egzekucyjnego. Beneficjentami zwolnienia podatkowego będą osoby (podatnicy) wynajmujące mieszkania komunalne i socjalne, dlatego za zwolnieniem przemawiają względy społeczne, a w szczególności możliwości płatnicze dłużnika.

            Podatnicy PIT będą mogli złożyć oświadczenie lub zawiadomienie o wyborze określonej formy opodatkowania w formie elektronicznej (odpowiedni wzór zostanie opracowany przez ministra rozwoju i finansów w rozporządzeniu). Rozwiązanie to zmniejszy obowiązki dokumentacyjne podatników PIT. Nadal jednak będzie można składać oświadczenia/zawiadomienia w postaci pisemnej (również bez określonego wzoru).

Wdrożona zostanie nowa Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT 2016). Chodzi o przyporządkowanie nowych symboli i nazw grup KŚT – bez merytorycznej zmiany przepisów podatkowych. Umożliwi to prawidłowe stosowanie przez podatników rocznych stawek amortyzacyjnych.

Nowe regulacje mają obowiązywać od 1 stycznia 2018 r.

bizneslunch

Biznes przy obiedzie, bez obaw o rozliczenie kosztów

Przedsiębiorcy nie muszą się już obawiać rozliczania w firmie wydatków na obiady z kontrahentami. Dobra wiadomość dla lubiących załatwiać interesy przy stoliku. Fiskus zmienia wcześniejsze, niekorzystne dla firm interpretacje dotyczące wydatków na spotkania z kontrahentami w restauracjach.

– Po wielu latach niepewności księgowych i ewolucji poglądów urzędników wygląda na to, że czasy sporów minęły i można śmiało wrzucać w koszty takie wydatki – mówi Radosław Żuk, doradca podatkowy, prezes kancelarii ADN Podatki.

Oto przykład. Spółka działająca w branży handlowej często spotyka się z klientami w restauracjach. Omawia tam sprawy biznesowe: przedstawia ofertę, ustala warunki sprzedaży, negocjuje umowy. Wystąpiła kilka lat temu o interpretację i zapytała, czy wydatki na posiłki może zaliczyć do kosztów. Fiskus się na to nie zgodził, teraz jednak szef Krajowej Administracji Skarbowej zmienił interpretację na korzystną dla spółki.

Faktura z opisem

Podobnie było w sprawie sprzedawcy płatków, producenta stolarki oraz spółki zajmującej się galwanotechniką.

– Spotkania z klientami są niezbędnym elementem działalności. Dobrze, że fiskus w końcu to zrozumiał – mówi Tomasz Piekielnik, doradca podatkowy, partner zarządzający w kancelarii PBC.

Eksperci podkreślają jednak, że korzystne interpretacje nie zwalniają przedsiębiorców z obowiązku dokładnego dokumentowania spotkań.

– Na fakturze z restauracji trzeba napisać, z kim i w jakim celu się spotkaliśmy. Po paru latach, gdy przyjdą kontrolerzy, możemy już bowiem tego nie pamiętać. I wtedy trudno będzie uzasadnić rozliczenie kosztu – mówi Radosław Żuk.

Nie wolno oszukiwać

Firmy nie mogą też przesadzać w rozliczaniu wydatków na konsumpcję. Fiskus zawsze może sprawdzić, czy odpowiadają skali działalności i co tak naprawdę działo się na spotkaniu.

– Takie sytuacje się zdarzają – mówi Tomasz Piekielnik. Opowiada o przedsiębiorcy, który zaliczył do kosztów wydatki na przyjęcie w restauracji, opisując je jako spotkanie służbowe. Duża kwota z faktury wzbudziła podejrzenia. Urzędnicy poszli do menedżera restauracji, a ten powiedział: pamiętam tego pana, urządzał u nas wesele córki.

– Trzeba też pamiętać, że fiskus jest wyczulony na zakupy alkoholu – dodaje Radosław Żuk. – Lampka wina dla przypieczętowania kontraktu powinna przejść, ale faktura, na której jest dziesięć piw i paluszki, już nie.

– Problemy z rozliczeniem będą też wtedy, gdy spotkanie ma na celu tylko poprawę wizerunku firmy, czyli wyłączoną z kosztów reprezentację – mówi Tomasz Piekielnik.

Opinia dla „Rzeczpospolitej”

Przemysław Ruchlicki, ekspert Krajowej Izby Gospodarczej

Prowadzenie biznesowych negocjacji na zewnątrz firmy, w swobodniejszej i luźniejszej atmosferze, staje się coraz powszechniejsze. Dobrze, że fiskus idzie z duchem czasu i to dostrzega. Warto jednak pamiętać – o czym pisze się w interpretacjach – że spotkania nie mogą być organizowane tylko w celu budowy wizerunku firmy, będzie to bowiem wykluczona z kosztów reprezentacja. Tu widzę pewno niebezpieczeństwo dla przedsiębiorców: niektóre przyjęcia, zwłaszcza okolicznościowe, mogą bowiem być uznane właśnie za taką reprezentację. Skarbówka może też zweryfikować, jakie były efekty spotkań z kontrahentem. Na pewno będzie łaskawszym okiem patrzyła na rozliczane w kosztach faktury, jeśli udało się z nim dobić targu.

zus

Szansa na dłuższy okres opłacania preferencyjnych składek ZUS

Do konsultacji społecznych został skierowany projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (z dnia 1 września 2017 r.), który wydłuża o rok (z 2 do 3 lat), czyli do 36 miesięcy okres opłacania „ulgowych” składek na ubezpieczenia społeczne przez przedsiębiorców.

Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne osób prowadzących pozarolniczą działalność stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek emerytalno-rentowych. Tak wynika z art. 18 ust. 8 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963 ze zm.).

Pewna grupa przedsiębiorców (spełniających określone warunki) może opłacać składki na ubezpieczenia społeczne od niższej, niż wskazana wyżej, podstawy wymiaru. Dotyczy to osób rozpoczynających prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych. Tacy przedsiębiorcy – w okresie pierwszych 24 miesięcy kalendarzowych od dnia rozpoczęcia wykonywania pozarolniczej działalności gospodarczej – mogą opłacać za siebie składki na ubezpieczenia społeczne od ulgowej podstawy wymiaru, tj. od 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia (w 2017 r. od kwoty nie niższej niż 600 zł).

Część przedsiębiorców zawiesza lub rezygnuje z prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w trakcie preferencyjnego okresu opłacania składek na ubezpieczenia społeczne lub czyni to w roku następnym. Jak wynika z badań i danych statystycznych, trzeci rok działalności jest kluczowy dla funkcjonowania firmy. Dlatego też proponuje się wydłużenie o rok okresu opłacania przez przedsiębiorców tzw. „ulgowych” składek ZUS. Takie zmiany przewiduje projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: ustawy nowelizującej). Jak wynika z informacji z dnia 5 września 2017 r. Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (www.mpips.gov.pl), projekt ustawy nowelizującej skierowano do konsultacji społecznych.

Zaproponowano w nim, aby podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w okresie pierwszych 24 miesięcy kalendarzowych od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej wynosiła 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia, natomiast w okresie od 25 do 36 miesiąca kalendarzowego – 60% kwoty minimalnego wynagrodzenia. To spowoduje, że dopiero po okresie 3 lat przedsiębiorcy będą opłacać składki na ubezpieczenia społeczne od zadeklarowanej kwoty, nie niższej jednak niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalno-rentowe.

Z ustawy nowelizującej wynika też, że osoby, które rozpoczęły wykonywanie działalności gospodarczej przed dniem wejścia jej w życie, będą opłacały składki na ubezpieczenia społeczne na dotychczasowych zasadach.

Jak wyjaśnił resort pracy (w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej):

„(…) Proponowane rozwiązanie wpłynie na wzrost liczby osób rozpoczynających prowadzenie pozarolniczej działalności i zwiększy wskaźnik przeżycia przedsiębiorstw. (…)

Należy wskazać, że obecnie funkcjonujące rozwiązanie art. 18a (ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – przyp. red.) ma charakter wyjątkowy i jest skierowane do osób podejmujących działalność po raz pierwszy lub po długiej przerwie. Ideą przedmiotowej regulacji było wprowadzenie ułatwień w początkowym okresie prowadzenia działalności gospodarczej mających na celu rozwinięcie tej działalności poprzez ograniczenie kosztów jej prowadzenia i ograniczenie w ten sposób ryzyka związanego z wchodzeniem na rynek i rozwijaniem firmy. (…)”

Proponuje się, aby ustawa nowelizująca weszła w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

Źródło: Gofin
firma

Obowiązki zgłoszeniowe po rozpoczęciu działalności

Osoba fizyczna rozpoczynająca prowadzenie własnej działalności gospodarczej ma wiele obowiązków w zakresie zgłoszeniowym. W pierwszej kolejności powinna dokonać zgłoszenia płatnika składek oraz siebie – do ubezpieczeń. Co ważne, czynności tych nie dokonuje już w ZUS. Wizyta w tym organie będzie jednak konieczna, gdy przedsiębiorca zatrudni np. osobę współpracującą bądź pracownika.


W październiku 2017 r. zamierzam rozpocząć prowadzenie własnej (jednoosobowej) działalności gospodarczej. Czy zgłoszenia firmy mam dokonać w CEIDG, bez konieczności informowania o tym fakcie ZUS?

TAK. Osoba fizyczna rozpoczynająca prowadzenie działalności gospodarczej (jednoosobowo lub w formie spółki cywilnej) zgłasza ten fakt jedynie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Składa w tym celu wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, tj. formularz CEIDG-1. Dokument ten jest jednocześnie wnioskiem m.in. o zgłoszenie przedsiębiorcy jako płatnika składek. Dane z tego wniosku organ ewidencyjny przesyła do ZUS wraz z kopią wpisu w CEIDG. Na ich podstawie organ rentowy sporządza pierwszorazowe zgłoszenie płatnika składek, czyli formularz ZUS ZFA.

Zatem przedsiębiorca taki jest zwolniony z osobistego wypełnienia tego druku i złożenia go w organie rentowym.


Od 11 października 2017 r. rozpocznę prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej. Z tego tytułu będę podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnemu w ZUS. W jaki sposób powinnam dokonać zgłoszenia siebie do wymienionych ubezpieczeń w ZUS?

Obecnie zgłoszenia siebie do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego przedsiębiorca nie dokonuje w ZUS tylko w organie rejestrującym (tj. urzędzie miasta, dzielnicy lub gminy).

Od 20 maja 2017 r. przedsiębiorca (w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej) będący płatnikiem składek na własne ubezpieczenia, składając wniosek o wpis do CEIDG, musi dokonać m.in.:

  • zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i/lub ubezpieczenia zdrowotnego,
  • zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego członków rodziny,
  • zmiany danych wykazanych w tych zgłoszeniach (oprócz danych, o których mowa w art. 36 ust. 14 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, tj. dotyczących tytułu do ubezpieczeń, rodzajów ubezpieczeń oraz terminów ich powstania).

Taką możliwość wprowadziła ustawa o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. z 2015 r. poz. 1893).

Dane z tych dokumentów zostaną przekazane do ZUS. Za dzień dokonania zgłoszenia do ubezpieczeń uważa się dzień złożenia wniosku (CEIDG-1) o wpis do CEIDG wraz z żądaniem dokonania tych zgłoszeń.


Formularz CEIDG-1 wraz z instrukcją jego wypełniania dostępny jest w serwisie www.druki.gofin.pl, w dziale CEIDG.

Zatem od 20 maja 2017 r. przedsiębiorca będący płatnikiem składek na własne ubezpieczenia, zgłasza siebie do ubezpieczeń społecznych i/lub zdrowotnego oraz ewentualnie swoją rodzinę do ubezpieczenia zdrowotnego już w momencie zakładania własnej firmy w CEIDG. Nie musi w tym celu udawać się do ZUS. Przedmiotowego zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego dokonuje dołączając do wniosku CEIDG-1 zgłoszenie na formularzu ZUS ZUA (ewentualnie tylko do ubezpieczenia zdrowotnego na formularzu ZUS ZZA). W ten sam sposób zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego członków swojej rodziny na formularzu ZUS ZCNA.

Przed 20 maja br. przedsiębiorca po zarejestrowaniu działalności gospodarczej w CEIDG miał obowiązek osobiście zgłosić siebie do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnego (lub tylko do ubezpieczenia zdrowotnego) w ZUS. Samodzielnie też dokonywał w tym organie zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego uprawnionych członków rodziny.


W tym miesiącu rozpoczęłam prowadzenie działalności gospodarczej. Dokonałam z tego tytułu stosownych zgłoszeń w CEIDG. Od przyszłego miesiąca mąż będzie pomagać mi w prowadzeniu firmy na zasadzie współpracy. Ponadto od października 2017 r. zatrudnię dwie osoby na podstawie umowy o pracę. Czy tych ubezpieczonych powinnam zgłosić do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego również w CEIDG?

NIE. Zarówno osobę współpracującą (tu: męża) przy prowadzeniu działalności gospodarczej, jak i zatrudnionych dwóch pracowników Czytelniczka zobowiązana jest zgłosić do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego w ZUS. Nie dokonuje tego w CEIDG.

Omówione w poprzednim pytaniu zmiany w zakresie sposobu zgłaszania do ubezpieczeń społecznych i/lub ubezpieczenia zdrowotnego nie mają jednak zastosowania m.in. do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, wykonujących umowę zlecenia czy osób współpracujących przy prowadzeniu pozarolniczej działalności. Oznacza to, że tych ubezpieczonych przedsiębiorca (jako płatnik składek) nadal zobowiązany jest samodzielnie zgłaszać na odpowiednich formularzach do ubezpieczeń społecznych i/lub zdrowotnego w ZUS.

Sposób zgłaszania do ubezpieczeń w ZUS
Dotyczy osoby CEIDG ZUS
do 19 maja 2017 r. od 20 maja 2017 r. do 19 maja 2017 r. od 20 maja 2017 r.
prowadzącej pozarolniczą działalność NIE TAK TAK NIE
będącej uprawnionym członkiem rodziny przedsiębiorcy
współpracującej z przedsiębiorcą NIE TAK
zatrudnionej na podstawie umowy o pracę NIE TAK
wykonującej pracę na podstawie umowy zlecenia NIE TAK

Podstawa prawna

Ustawa z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963 ze zm.)

 Źródło:

Gazeta Podatkowa nr 75 (1429) z dnia 18.09.2017
Aneta Dąbrowska